به نام سرفصل همه نامه ها ...

بی بهانه سلام...

زیبای من؛ ای تنها دلیل رد کردن هر دلیل و ای تنها بهانه آوردن هر بهانه؛ دیوانه برق نگاه نخست توام...

بگذار پرنده سرگردان نگاهت در پناه کلبه مژگان مجنونم تا ابد احساس آرامش کند...

من کلبه ی خوشبختی تو را روزی با گلهای شوقم فرش خواهم کرد و برایت سایبانی از جنس پناه پروردگار خواهم ساخت و قشنگترین لحظه هایم را به پای ساده ترین دقایقت خواهم  ریخت تا باز هم بدانی که من  عاشقترین پروانه ات بودم، مجنون ترین دیوانه ات هستم و چه بخواهی وچه نخواهی در خانه دلت خواهم ماند...

به امید این که روزی نزدیکی دلها و دستها و دیده ها فکر نوشتن نامه را از سرمان بیرون کند...

کسی که نبودن تو حتی در تخیلش نمی گنجد...